Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

'' Τα κοτσάκια πάνω στο χαρτί... ''.



     Τόσο   τα   κοτσάκια,   όσο   και   τα   υπόλοιπα   Απεραθίτικα   τραγούδια,   δεν   μπορούμε   να   πούμε   ότι   αποδίδονται   τελειοποιημένα,   απο   τον   καθένα,   κατά   την   μεταφορά   του   λόγου,    μέχρι    την   αποτύπωση   ή   το   γράψιμό    τους,   πάνω   σ΄  ένα   κομμάτι   χαρτί,   πίνακα,   οθόνη  ή   και   κατά   την   ανάγνωσή   τους.   Εκεί,      ακριβώς,   φαίνεται   και   το   κατά   πόσο   τα  γνωρίζει,   τα   καταλαβαίνει,   έχει   ταυτιστεί   μαζί   τους   και   τα   βιώνει   ποιοτικά,   κάποιος...

     Δεν   είναι   λίγοι   αυτοί   που   αισθάνονται   συστολή,   όταν   τα   λένε   ή   τα   διαβάζουν   και   προσέχουν   πολύ   την   επίσημη,   κοινωνική   εικόνα   τους   να   μην   γρατζουνιστεί...   Το   λέημα   των   κοτσακιών,   πρέπει   να   γίνεται   αργά   και   με   μέγιστο   σεβασμό   και   ιερότητα...   Να   μας   γεμίζει   περηφάνεια.   Είναι   η   ίδια   η   ιστορία   τ΄  Απεράθου.   Αν   δεν   μπορεί,   κάποιος   να   τα   πεί   ή   να   τα  γράψει,   σωστά,   πάνω   σ΄  ένα   κομμάτι   χαρτί   ---    που   σημαίνει,    πως   δεν   τα   έχει   καταλάβει,   πλήρως,   ο   ίδιος   --   πώς   είναι   δυνατόν   να   τα  μεταφέρει   σε   άλλους ;   Μιά   μοίρα   απόκλιση   να   υπάρχει,   θα   οδηγήσει,   παραπέρα,   στο   χάος...

     Αρκετοί   ομιλητές   αδυνατούν,  όταν   διαβάζουν   κοτσάκια   ή   όταν   τα   γράφουν  --   ακόμα   και  σε   Πανεπιστημιακό   Επίπεδο   --   να   τα   αποδώσουν   με   την   πρέπουσα   ακρίβεια...   (Πράγμα   που   δείχνει   πως   δεν   υπάρχει   η   αντίστοιχη  εξοικείωση   μαζί   τους).   Να   γίνει,   δηλαδή,   η   μεταφορά,   το   γράψιμό    τους,   απο   τον   λόγο  πάνω   στο   χαρτί   και   ηχητικά,   με   απόλυτη   αξιοπιστία,   χωρίς   να   αλλοιωθούν,   στο   παραμικρό.   Ελάχιστοι,  έχουν  πλησιάσει   τον   σωστό   τρόπο.   Όταν   διαβάζονται   οι   στίχοι   ενός   τραγουδιού   ή   γίνεται   κάποια   απαγγελία,   αυτό,   γίνεται  πολύ   εύκολα   αντιληπτό...

     Επιθυμώντας   να   δώσω   οριστική   λύση   σ΄  αυτό   το   θέμα,   το   οργάνωσα   --   το   1980   --   το   εφάρμοσα   και   το    εφαρμόζω,   από   τότε,   σε   σταθερή   βάση.    Απόλυτη   εφαρμογή   των   όσων   αναπτύσσω,   εδώ,   υπάρχει   στον   δικό   μου   τρόπο   γραψίματος   των   τραγουδιών,    --    τόσο   των   δικών  μου   όσο   και   των    άλλων,   αλλά   και  του   Απεραθίτικου   λόγου,   γενικότερα   --    στον   λογαριασμό   μου   στο   f.b.   και   στο   blog   μου,        ( nicksarris1958.blogspot.com).   Ειδικά,   στο   blog,   φαίνεται,   πολύ   καλύτερα,   με   κάθε   λεπτομέρεια...


     Λειτουργικά,   τώρα   :

      Το μεσοδιάστημα   απο   λέξη   σε   λέξη   είναι   3   διαστήματα,   κάνουμε   3   κενά   πατήματα    και   όχι   ένα,  (όπως   γίνεται   στην   εμφάνιση   κειμένου   πάνω   στην   οθόνη   στο   f.b.,   σήμερα),   με  το  πλήκτρο   διαστημάτων.   Έτσι,   το   ενδιάμεσο,   όπως   ακούγεται,   ηχητικά,   γράμμα,   τοποθετείται   δύο   διαστήματα   μετά   την   προηγούμενη   λέξη   και   ένα   διάστημα   πριν   την    επόμενη   λέξη   --   δείχνοντας,   πως    δεν   ανήκει,   ακριβώς,    σ΄  αυτήν,   αλλά   ότι   προέρχεται   απο   άλλη   λέξη   και   κατευθύνεται   προς   σ΄  αυτήν...   Και,   ότι   είναι  έτοιμη   να   αποδοθεί,   πάνω   στο   χαρτί,   στον   πίνακα    ή   στην   οθόνη   του   Υπολογιστή   μας.   Τα   δύο   διαστήματα,   που   χωρίζουν   το   ενδιάμεσο   γράμμα,    από   την   προηγούμενη   λέξη,   σημαίνει   ότι   έχει,    ήδη,   απομακρυνθεί    το   γράμμα   απο   αυτήν   και   κατευθύνεται,   καθαρά,   προς   την   επόμενη,   μαζί    με    την   οποία    θα    αποδοθεί,   τελικά,   ακουστικά.   Δεν  κολλάει   πάνω  στην   επόμενη   λέξη   και   έχει   απόσταση   ενός   διαστήματος,   γιατί   δεν  αποτελεί  μία   λέξη   με   την   επόμενη,   αλλά   το   γράμμα   αυτό   βρίσκεται   στο   τελικό   στάδιο   μεταφοράς   του   και   κατευθύνεται   προς  αυτήν.

π.χ.     τον   κόσμο   =    το - - γ - κόσμο  =   το   γ κόσμο.      Και   όχι   το   γκόσμο.               
  
     Τα   στίγματα   :   κόμματα,   τελείες,   άνω   τελείες,   τόνοι,   παύλες,   κλπ.   είναι   η    ζωή,   η   ανάσα,   το   οξυγόνο,   το   χρώμα,   η   ένταση,   η   έκφραση,   το   στόλισμα,   όλη   η   ομορφιά   του    ολοκληρωμένου   ποιήματος   -   τραγουδιού.   Και   η  χρήση   τους   είναι   καθοριστική   στην   τελειοποιημένη    απόδοση   του.   Γίνεται,   πολύ   πιό   ακριβής   και   κατανοητή   η   κάθε   έκφραση.   Υπάρχει   μεγαλύτερη   σαφήνεια.   Δεν   είναι   απλά,   διακοσμητικά   στοιχεία...   Υπάρχει   πολύ   καλύτερη   μεταδοτικότητα   και   ακρίβεια   στην   επικοινωνία.    

     Το   σύστημα,   αυτό,   μπορεί   να      βοηθήσει,   πάρα   πολύ,    στο   να   αποδοθούν  --   με   την  μέγιστη   ακρίβεια   --   τα   κοτσάκια,   πάνω   στο   χαρτί   ή   σε   μιά   οθόνη,   πολύ   καλύτερα,  απο    ότι   μέχρι   σήμερα ·   όπως   και   κάθε      στιχοσύνθεση   ή   ποίημα,   απο   κάθε   περιοχή   της   χώρας   μας.   Και    θα   ήτανε   τεράστια   η    συμβολή   του,   για   χίλιους   λόγους,   στην   καλύτερη   κατανόησή   τους.   Είναι   τόση   η   χρησιμότητά   του,   στην   τελειοποιημένη   μεταφορά   του   προφορικού   λόγου,   πάνω   στο   χαρτί,   ώστε   κάλλιστα,    μπορεί   να   εφαρμοστεί   και   σε   παγκόσμιο    επίπεδο.

     Σε   όσους   δεν   πολυαρέσει   η   λεπτομέρεια   και   η   τελειότητα,   δεν   χρειάζεται   να   σκοτίζονται   και   πολύ.   Δεν   είναι   και   υποχρεωτική.   Αλλά,   χάνουν   το   πάναγνο   μέλι...

                                                        
                                     Νίκος   Σαρρής     (Μάης   2016)


Απο την  συλλογή  μου  :  ''  ΑΠΕΡΑΘΙΤΙΚΑ   ΤΡΑΟΥΔΙΑ  :   ΕΡΕΥΝΑ   ΚΑΙ  ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ... ''.

σ.σ.   :

    Κάποια   στιγμή   --  αν   είμεστα   καλά   --   καλό   θα   ήταν   να   παρουσιάζαμε   σε   ειδικά   σεμινάρια,   το   θέμα   της   σωστής   αποτύπωσης   του   λόγου   πάνω   στο   χαρτί,   πάνω   σε   πίνακα,   με   παραδείγματα,   αναλύσεις,   λεπτομέρειες,   αιτιολόγηση   και   απαντήσεις   σε   τυχόν   απορίες...   Προς   το   παρόν,   γίνεται   το   πρώτο   βήμα...

***   λέημα   :   το   να   πείς   κάτι   (ουσ.)